Jak broniąc się przed komarami wpuścić do domu niezliczoną ilość psów?

Prawie rok po premierze światowej trafia do polskiej dystrybucji film zrealizowany przez hiszpańskiego reżysera Augusta Villę. „Moskitiera” to dramat i jednocześnie czarna komedia pełna absurdu, w której bohaterowie wierzą, że jedyna rzecz, jakiej należy się obawiać to komary.
15-letni Louis, w reakcji na kryzys w małżeństwie swoich rodziców, zaczyna znosić do domu bezpańskie psy i koty i jednocześnie przestaje mówić. Geraldine Chaplin, odtwórczyni roli niemej babci, uznała scenariusz za jeden z najlepszych, jakie kiedykolwiek czytała.

Cały film zaskakuje, szokuje – ale nie tak jak standardowe produkcje. Ucieka się raczej do ukazania nietypowego zbliżenia – kuriozum, ukazanego niby przypadkiem, a jednocześnie zapadającego w pamięć. Widz nie dostaje tego, czego się spodziewa. Reżyser wymyślił oryginalny scenariusz i dopracował detal do mistrzostwa. Bez tych detali nie moglibyśmy dostrzec wszystkich subtelności filmu.

Historia wydaje się typowa: małżeństwo w średnim wieku mierzy się z kryzysem. Mąż mieszka ze służącą, żona odkrywa namiętność do nieletniego kolegi swojego syna. Ten z kolei zaczyna przynosić do domu bezpańskie zwierzęta. Siostra główna bohaterki swoje frustracje wyładowuje na swojej małej córce. Diabeł tkwi jednak w szczegółach. Para bohaterów nie może doliczyć się swoich psów – i to jest powód kryzysu. Babka nie wypowiedziała słowa od kilkunastu lat, ale jej mąż, zupełnie tym niezrażony, odpowiada jej, jakby prowadzili zwyczajną konwersację. Wszystkie sytuacje – nawet dotyczące problemów fizycznych czy psychicznych są zabarwione humorem.

„Moskitiera” to film inne niż te zrealizowane ostatnimi czasy. Film nie pozostaje na gładkim poziomie anegdoty. Przedstawia manipulowanie, zależności i wyrządzanie sobie krzywdy. A z tego wszystkiego najbardziej przebija nieumiejętność porozumienia się z drugim człowiekiem. Tak przytłaczającą, że wyzwalającą śmiech.