Maciej Pisuk - Pod skórą. Fotografie z Brzeskiej.

W Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski 7 października odbędzie się wernisaż wystawy Macieja Pisuka „Pod Skórą. Fotografie z Brzeskiej”. Fotografie będzie można oglądać do 16 grudnia w Galerii Wejście.

Maciej Pisuk dał się wciągnąć w roku 2002 zakazanym rejonom warszawskiej Pragi. Wtedy właśnie stracił pracę i przeniósł się na Brzeską. Z depresji podniósł się dzięki ludziom poznanym w tamtej okolicy i fotografii. Przed zamieszkaniem na Pradze w wieku 37 lat nie robił nawet zdjęć, a impulsem do rozpoczęcia tej przygody była właśnie przeprowadzka. Pisuk określa więc sam siebie mianem późnego debiutanta.

Dzięki swoim czarno-białym zdjęcium Pisuk zdobył nagrody na konkursach fotografii prasowej, a wybór zdjęć pokazał w warszawskich galeriach obok ZPAF. Jego sytuacja zawodowa na przestrzeni lat nie uległa jednak zasadniczej zmianie. Artysta świadomie działa poza systemem, nie zawierając żadnych kompromisów ze środowiskiem fotograficznym, artystycznym i mediami. Jako mieszkaniec Pragi znacznie lepiej ją rozpoznaje, zapuszcza się w miejsca, gdzie nie zapuszczają się inni i żyje z ludźmi uznawanymi za margines społeczny: menelami, bandytami, bezdomnymi i pijakami.

Pisuk w czasie współpracy z ludźmi z marginesu wypracował bardzo ścisły kodeks etyczny zakładający współpracę na każdym etapie z osobami portretowanymi. Nie jest zainteresowany wykorzystywaniem biedy i estetycznym zachwytem nad nędzą świata. Fotografie społecznie zaangażowane stanowią jego formę oporu przeciw stereotypowemu wizerunkowi mieszkańców Pragi.

Zdaniem Pisuka nikogo naprawdę nie interesuje skąd biorą się wyzysk, bieda i wykluczenie, reprodukująca się kryminalizacja i marginalizacja całych wspólnot ludzkich. Wygodniej jest traktować sytuację poza kontekstem historycznym, społeczno-ekonomicznym i politycznym. Częścią projektu Pisuka jest zbieranie wiadomości z Pragi, gdzie mieszkańcy występują jako z zasady źli, zdegenerowani, bez szans na „normalne życie”, kwalifikujący się co najwyżej do izolacji bądź wysiedlenia poza granicę eleganckiego, bogacącego się miasta. Buntując się przeciw medialnej dehumanizacji ludzi i chcąc jednocześnie uniknąć estetyzacji i żerowania na biedzie Pisuk skupia się na relacjach z ludźmi, sąsiadami, na spotkaniu z drugim człowiekiem.