Mine Vaganti

Ten film obfituje w cytaty, które zapadają w pamięć. Jest prosty, a jednocześnie głęboki, każdemu dając takie treści jakie on sam chce dla siebie wyciągnąć. “Nigdy nie pozwól sobie wmówić, kogo masz kochać i kogo nienawidzić. Zawsze ci źle doradzą” - tak mawiała babcia Tommaso, najmłodszego syna właściciela makaronu w Apulli we Włoszech, który teraz wraca do domu po studiach w Rzymie. Jego ojciec ma dobrze prosperującą fabrykę makaronu i mocno ukształtowaną wizję swoich dwóch synów: heteroseksualni macho, z których jeden odziedziczy makaronową fortunę. Tommaso jednak żyje z ukochanym, do którego w strachu przed konserwatywnym ojcem nie chce się przyznać. Gdy dochodzi do niego fakt, że ojciec to jemu przekaże rodzinny biznes – postanawia się przyznać, z pełną świadomością faktu, że zostanie wydziedziczony. Tommaso wraca więc, aby wyznać kim jest i kogo naprawdę kocha. Niestety ma pecha: podczas kolacji, na której prawda ma wyjść na jaw, ubiega go… brat, który pierwszy wyznaje swoją homoseksualność. Na Tommaso czeka zacna, choć nieco ekstrawagancka familia: babka, która ciągle wspomina swoją nieudaną miłość, matka Stefania, stłamszona przez mieszczańskie konwenanse i nadmiernie krytyczny wobec swoich dzieci ojciec Vincenzo. Ekscentryczna ciotka Luciana, siostra Elena, która buntuje się przeciwko roli kury domowej oraz brat Antonio, który wraz z Tommaso ma w przyszłości przejąć rodzinny makaronowy interes. Jest także Alba, zawodowo związana z rodziną Cantone. Kiedy Tommaso w czasie uroczystej kolacji, będzie chciał oświadczyć, że jest gejem, ubiegnie go brat, który wyzna własne sekrety. Ojciec dostaje zawału, a Tommaso przejmuje rodzinny biznes, choć nie ma do niego serca. Nie chce ryzykować pogorszenia się stanu ojca powiedzeniem mu prawdy. Niespodziewana wizyta przyjaciół z Rzymu zagrozi jednak rodzinnym tajemnicom.

Fabuła może wydawać się tragiczna, jednak film prowadzony jest jak komedia. Zrywa ze schematem wypacykowanego i zniewieściałego geja - choć nie do końca, proponuje też kilka naprawdę niezłych scen, takich jak taniec półnagich Włochów w morzu. Śmiech, który wzbudza, jest autentyczny. Jednocześnie porusza do głębi, każąc podążać za tym, co się kocha i nie bać się odpuszczać pewnych rzeczy, które przecież i tak na zawsze będziemy mieli w sobie.