Projekcja weteranów wojennych.

W dniach 9-10 listopada tego roku miał miejsce audiowizualny projekt pod tytułem „Projekcja weteranów wojennych”, którego autorem jest Krzysztof Wodiczko. Projekt realizowany jest w przeróżnych miejscach znajdujących się na terenie Warszawy, w przestrzeni publicznej, przy użyciu zdemilitaryzowanego pojazdu wojskowego typu Honker Skorpion 3. Stanowisko bojowe, które wcześniej znajdowało się w tylnej części pojazdu, zostało przekształcone na specjalnie zaprojektowane na tą okazję stanowisko projekcyjne ze sprzętem audiowizualnym. Za jego pośrednictwem wystrzeliwane są dźwięki słów i obrazy tekstów. Obrazy te są wyświetlane na fasadach różnych, warszawskich budynków. Czego dotyczą? Otóż, podejmują one problemy polskich weteranów wojennych i ich najbliższych. Projekcja autorstwa Krzysztofa Wodiczki poprzedzona była warsztatami, w których udział wzięli weterani wojenni. Podczas owych warsztatów realizowane były nagrania dźwiękowe, stanowiące integralną część całej projekcji. Materiał dźwiękowy wybrany przy aprobacie uczestników warsztatu został bowiem przetworzony na potrzeby audiowizualnej projekcji. Do tego celu wykorzystano specjalnie opracowany program komputerowy.
Warto zaznaczyć, że projekcja warszawska prezentowana przez Krzysztofa Wodiczkę to jego kolejna realizacja, której głównym bohaterem są weterani wojenni. Pierwsza realizacja tego typu miała miejsce w 2008 roku w Denver w trakcie Narodowego Konwentu Partii Demokratycznej. W polskie wersji projektu „Projekcja weteranów wojennych” artysta daje możliwość mówienia o swojej sytuacji, wrażeniach i uczuciach, polskim weteranom wojennym z Iraku i Afganistanu, którzy swoimi głosami i tekstami walczą o zrozumienie ich wojennych, jak i powojennych przeżyć, ich trudnej sytuacji egzystencjalnej, związanej z kłopotami z przystosowaniem się do normalnego życia, do powrotu do cywilnej rzeczywistości.
Krzysztof Wodiczko to ceniony artysta, twórca ponad 80 projekcji, które miały miejsce w różnych miejscach na terenie całego globu, w przestrzeniach miejskich na fasadach budynków i pomnikach, które dzięki pracy artysty ożywały obrazami i głosami bezdomnych imigrantów, ofiar przemocy domowej i mniejszości spychanych na margines życia publicznego. Jest on również twórcą pojazdów i instrumentów, jakie pozwalają na wypowiedzenie się, zaznaczenie w pewien sposób swojej obecności w przestrzeni publicznej różnych miast tym, którzy pozbawieni są takich praw, pozostają niemi i niewidoczni dla społeczeństwa. Wodiczko jest określany jako artysta multimedialny, teoretyk sztuki. Jest on wykładowcą akademickim, sprawował funkcję dyrektora Center for Advanced Visual Studies, MIT (Cambridge, Massachusetts), a obecnie kieruje programem Art, Design, and the Public Domain, Harvard University, wykłada również w SWSP w Warszawie.
Kuratorem projektu artystycznego Krzysztofa Wodiczki była Bożena Czubak. Sam autor oraz organizatorzy projekcji pragnęli podziękować za udział w projekcie weteranom wojennym z Iraku i Afganistanu oraz ich rodzinom, a także Stowarzyszeniu Rannych i Poszkodowanych na Misjach Poza Granicami Kraju. Fundacja Profile, która wspomagała projekt, podziękowania złożyła instytucjom, które wyraziły swą zgodę na wykorzystanie ich budynków do realizacji projekcji: Teatrowi Wielkiemu-Operze Narodowej, Bibliotece Narodowej, Politechnice Warszawskiej, Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawa. Współorganizatorem tego wydarzenia było Miasto Stołeczne Warszawa, zaś projekcja nie mogłaby się odbyć bez wsparcia Ambasady Stanów Zjednoczonych Ameryki. Patronat honorowy nad projekcją objął Prezydent Miasta Stołecznego Warszawa oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.