Schyłek lata

Punktem wyjścia piątej już wystawy nie tylko dla najmłodszego odbiorcy jest stworzenie przestrzeni sprzyjającej spotkaniu wyobraźni dziecięcej i dorosłej, osób uznanych za zdrowe i tych dotkniętych różnymi niepełnosprawnościami, amatorów i artystów. Kluczowym elementem stało się bycie ze sobą, następnie dialog, połączenie różnych energii, pomysłów, tematów, a wszystko to zakończone wspólną pracą. Wyjściowy temat schyłku lata został potraktowany różnorodnie i wieloaspektowo.

Z jednej strony jako czas niejako dodany, czas oczekiwania zawieszony pomiędzy tym, co minęło, a tym, co ma dopiero nadejść, powoduje rozleniwienie, poddanie się ulotnym emocjom i nastrojom. Na wystawie pojawiają się zatem wątki będące echem wspomnień, a innym razem marzeń o podróżach, beztroskich zabawach, o stawaniu się kimś innym. Z drugiej strony okazuje się, że nawet ta „pusta” pora schyłku lata konsekwentnie kryje w sobie przemijanie ludzi, zdarzeń, przedmiotów. Ten aspekt został szczególnie podkreślony w instalacji zainicjowanej podczas warsztatów prowadzonych przez Jacka Adamasa z rodziną.

“Schyłek lata” znosi granicę między jawą i snem, tym, co wyobrażone i rzeczywiste, unieważnia podziały czasowe, a przede wszystkim obnaża sztuczność porządku wprowadzanego tam, gdzie objawia się różnorodność świata rozsadzająca normy i narzucone ramy. Przestrzeń galerii przestaje być strefą tylko dla wtajemniczonych, stając się polem oddziaływania różnych punktów widzenia, a co za tym idzie sensów. Szymon Kobylarz podsumował swoją współpracę z dziećmi: „Moja rola została sprowadzona do pomocnika technicznego, który współrealizuje bardziej skomplikowane konstrukcyjnie elementy takie jak: piramida czy wodospad. Usunięcie się na drugi plan z własnymi pomysłami i estetyką pozwoliło stworzyć „instalację” szaloną i nieograniczoną konwenansami”.

Wystawa nie stanowi zwartej, skończonej całości. Prowokuje do dalszych działań, stwarza pole dla aktywności odbiorcy, zamieniając się w bogatą, stale rozwijaną strukturę, wymykającą się logice zdroworozsądkowej. Takie rozwiązanie podyktowała kilkumiesięczna praca, która kategorycznie poddała w wątpliwość uporządkowanie świata. Okazuje się, że rozpad karkołomnych i sztucznych podziałów, odrzucenie uprzedzeń względem tego, co najczęsciej określane jest jako normalne bądż nienormalne ujawnia utajony świat – nieokiełznany i fascynujący zarazem.

Warto podkreślić kluczową ideę kolejnej kronikowej wystawy współtworzonej przez najmłodszych – nobilitację dziecięcości (obecnej zarówno w dzieciach, jak i dorosłych), nie tylko w jej jednoznacznie naiwnej postaci, i oddanie jej pełnoprawnego głosu.Na wystawie zostaną zaprezentowane filmy, instalacje, rzeźby, słuchowisko, makieta zrealizowane podczas zajęć prowadzonych przez Jacka, Kasię, Zuzię, Różę i Marcela Adamasów, Agatę Biskup i Przemka Czepurko, Marcina Dymitera i Daniela Odiję, Szymona Kobylarza oraz Joannę Polak. Ponadto w ramach wystawy będzie pokazany film „Downtown” Marty Dzido i Piotra Śliwowskiego. W projekcie wzięło udział kilkadziesiąt dzieci, osób dorosłych i wolontariuszy z kronikowej Świetlicy Sztuki, Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, z bytomskiego Zespołu Szkół Specjalnych nr 5 oraz ze Wspólnoty Burego Misia.

Wystawa potrwa od 20 sierpnia do 24 września w Centrum Sztuki Współczesnej Kronika w Bytomiu. Towarzyszyć jej będą wakacyjna świetlica sztuki, warsztaty teatru cieni, a także gry i zabawy oraz spektakl Teatru Figur z Krakowa “Zapach słoni po deszczu”.

Dodał: kafffka

Poniedziałek 22 sierpnia 2011 09:51

Ilość odsłon: 346

alice - Poniedziałek 22 sierpnia 2011 15:17

Brzmi pięknie - wybiorę się obejrzeć :))
Dzieci, dorośli, wyobraźnia - musiało z tego powstać coś ładnego.