Świątynia Thian Hock Keng w Sigapurze – cud chińskiej architektury.

Jeśli jadąc do Singapuru masz nadzieję od pierwszej chwili zetknąć się z egzotyką, nie licz na to. Trafisz do nowoczesnego, świetnie zorganizowanego pod każdym względem miasta, w którym panoramę zdominowały drapacze chmur. Jednak pomiędzy nimi znajdują się budowle, które zadziwiają nie tylko swym wyglądem, ale również historią. Thian Hock Keng Temple to najstarsza świątynia znajdująca się w Singapurze. Znana jest również pod nazwą Tianfu Gong lub jako Świątynia Niebiańskiego Szczęścia. Podzielona jest na dwie części. Jedna z nich poświęcona jest Matsu (Mazu), taoistycznej bogini morza i opiekunki marynarzy. Część druga, znajdująca się z tyłu, to buddyjska świątynia poświęcona bogini miłosierdzia, Kuan Yin, której imię oznacza "widzącą głosy świata". Historia powstania świątyni Thian Hock Keng sięga początków XIX wieku. W 1819 roku Singapur został portem handlowym Brytyjczyków, a w 1867 roku ze względu na swoje strategiczne położenie wzdłuż ruchliwej trasy żeglugowe łączącej Europę z Chinami, został uznany za jedną z kolonii Wielkiej Brytanii. Od momentu zawarcia przymierza między Brytyjczykami a sułtanem Johore, do Singapuru zaczęli napływać emigranci z różnych grup etnicznych. Głównie byli to Chińczycy. Ci właśnie, bezpiecznie przekroczywszy Morze Południowochińskie, zbudowali w latach 1821-1822 kapliczkę, w której modlili się z wdzięczności za bezpieczeństwo podczas podróży. Dopiero w latach 1839/42 powstała tu właściwa świątynia. Budowa pochłonęła 30.000 dolarów a do realizacji przedsięwzięcia doszło dzięki dotacjom wielbicieli, między innymi filantropa Tan Tock Seng. Świątynia służyła jako szkoła i dom kultury. To tradycyjna budowla charakterystyczna dla architektury południowych Chin. Do jej budowy użyto specjalne sprowadzonych z Chin materiałów, starego drewna i kamiennych płyt i kolumn. Do pracy przy budowie świątyni wysłano również wykwalifikowanych chińskich rzemieślników. W wyniku tych działań powstała pełna symboliki, bogata i skomplikowana świątynia. W głównej sali modlitewnej została zainstalowana rzeźba Ma Cho Po (Matsu), bogini marynarzy. Rzeźbę sprowadzono z prowincji Fukien w 1840 roku i od tego czasu świątynia Thian Hong Keng stała się jedną z najbardziej ruchliwych świątyń w Chinatown. Według legendy, Ma Cho Po, młoda dziewczyna wykorzystywała swoje nadprzyrodzonych zdolności do przepowiadania przyszłości, chodzenia po wodzie i leczenia ran chorych. Wejście do świątyni jest wielkie i strzeżone są przez tygrysy i lwy, jak przystało na typową świątynię w stylu taoistycznym. Przy szerokim wejściu rozciągają się dwa dziedzińce. Dwie strony świątyni zdobią pagody. Drzwi boczne ozdobione są wielokolorowymi mozaikami przedstawiającymi róże, pawie i buddyjskie swastyki w kolorze zielonym i brązowym, symbolizujące szczęście, wieczność i nieśmiertelność. Mozaiki zdobią również dach świątyni. Aby utworzyć pióra ptaków, łuski smoka i płatki kwiatów, wykorzystano potłuczone kawałki wyrobów garncarskich i sztućce. W świątyni zachowała się również drewniana tablica z kaligrafią z 1907 roku, prezent dla świątyni od Guang Xu – dziesiątego cesarza Chin z dynastii Qing. W 1998 roku, kiedy świątynia była restaurowana, robotnicy w jednej z belek dachowych znaleźli ukryty zwój. Został napisany również przez cesarza Guang Xu, który przekazywał w nim błogosławieństwa dla lokalnej społeczności chińskiej. 6 lipca 1973 roku, Świątynia Thian Hock Keng została uznana za zabytek narodowy.