Taniec jako sztuka ruchu.

Taniec to najstarsza ze sztuk. „Jest niezależnym rytmem, ruchem, którego centrum znajduje się poza ludzką istotą” - taka definicja jednego ze znawców tej dziedziny sztuki wydaje się najlepiej oddawać jej istotę.
Taniec najpierw był obecny w magicznych i religijnych obrzędach, potem stał się elementem ludyczności, wreszcie został przyjęty jako jedna ze sztuk pięknych. Ciało tancerza i rytm to podstawowe jego wyznaczniki, które są wspólne dla różnorodnych odmian tańca, bowiem każda kultura, każdy naród a nawet poszczególne warstwy społeczne wytworzyły charakterystyczne dla siebie formy ruchu, wyrażające ich emocje, pragnienia, potrzeby, temperament.
Dziś podstawowy podział to taniec sceniczny i taniec rozrywkowy. Elity wykształciły balet, którego głównym językiem jest taniec klasyczny opierający się na stałych schematach.
Taniec współczesny bierze swój początek z przełomu XIX i XX wieku, choć oparty na idei baletu, odrzucił schematy i ograniczenia tańca klasycznego. Jego głównym celem jest wyrażanie emocji i uczuć, opowiadanie historii poprzez ruchy charakterystyczne dla danej opowieści. Technika tańca wypływa niejako z ciała tancerza, jego wrażliwości, jest zależna od jego możliwości technicznych i umiejętności wyrażania ekspresji.. Inspiracją bywa modern dance, taniec jazzowy a nawet tańce towarzyskie.
O popularności tańca współczesnego wśród tancerzy i publiczności świadczy fakt istnienia wielu Teatrów Tańca. Spektakle nie są łatwe w odbiorze, ale - jak powiedziała pewna tancerka - w teatrze tańca nie trzeba wszystkiego rozumieć. Ja dodam, że że taniec współczesny odbiera się intuicyjnie. Liczy się emocjonalne porozumienie między wykonawcami a widzem.