The Virtual Assitance

Projekt pod hasłem „The Virtual Assistance” realizowany jest przez młodego artystę, Andrew Normana Wilsona. Ma on 27 lat i jest absolwentem prestiżowej School of Art Institute w Chicago. Jest on równocześnie twórcą bardzo głośnego w ostatnim czasie projektu pod tytułem „Workers Leaving Googleplex”. Projekt artystyczny ściśle związany był z pracą Wilsona dla korporacji Google. Ujawnił on w nim niezwykle osobliwy tryb selekcjonowania pracowników potentata Internetu. Google w rzeczywistości dzieli pracowników na mniej lub bardziej uprzywilejowanych. Można powiedzieć, że w tej olbrzymiej firmie prawa pracowników są łamane, ponieważ dokonywana jest jakoby klasowa segregacja w Google. Ujawnienie tej teorii stało się punktem zapalnym dla wielu zażarcie prowadzonych dyskusji w sieci internetowej.
Andrew Norman Wilson w swojej twórczości artystycznej nie spoczywa na laurach, ale podejmuje się realizacji kolejnego przedsięwzięcia, w którym w zasadzie kontynuuje ogląd kontrastów, jakie istnieją w korporacyjnym świecie, rządzącym się własnymi prawami. Tym razem jednak dzieło Wilsona nie wywoła być może tylu kontrowersji, ponieważ jest ono realizowane za pozwoleniem samych zainteresowanych nim osób.
Nowy projekt Wilsona jest właściwie artystycznym eksperymentem, dla którego inspiracją była głośna praca Thomasa Friedmana pod tytułem „Świat jest płaski”. W pracy tej Friedman bardzo wiele uwagi poświęcił zjawisku outsourcingu. Zalicza je do jednej z 10 sił, które są odpowiedzialne za spłycenie i spłaszczenie współczesnego świata, w którym przyszło nam żyć. Wszystkie nowoczesne firmy, niezależnie od tego, czy są to międzynarodowe, wielkie koncerny, czy całkiem małe, działające na lokalnym rynku firmy, zlecają za pośrednictwem Internetu obsługę pewnych działań innym podmiotom, często zlokalizowanym na drugim krańcu świata. Stamtąd jest najłatwiej o tanią, ale jednocześnie wysoce wykwalifikowaną siłę roboczą. Outsourcing w takiej formie przynosi firmom nie lada korzyści i jest źródłem obniżania kosztów działalności. Ojczyzną realizacji zleceń w formie outsourcingu są podobno Indie, w których ta gałąź gospodarki bardzo szybko się rozwija.
Idea powstania projektu „The Virtual Assistance” narodziła się w głowie artysty w czasie zapoznawania się z artykułem dotyczącym pracy w ramach outsourcingu, jaką wykonują tzw. wirtualni asystenci. Są oni nieocenioną pomocą zwłaszcza dla wysoce zapracowanych menadżerów, którzy dotychczas musieli wykonywać swą pracę po godzinach, aby nadążyć za wszystkimi terminami. Dziś nie muszą już pracować poza domem, albo ślęczeć po nocach nad ważnymi projektami. Wiele kwestii mogą przekazać swoim wirtualnym asystentom, za pośrednictwem poczty elektronicznej czy komunikatorów. Dla menadżerów wysokiego szczebla jest to wprost idealne rozwiązanie, ale mało kto zastanawia się nad tym, jak na pracę wirtualnych asystentów patrzą sami zainteresowani. Czy jest to dla nich wygodna praca, którą wykonują z zaangażowaniem i pasją? Andrew Norman Wilson postanowił w ramach swojego eksperymentu artystycznego zbadać tą właśnie sprawę. W tym celu nawiązał kontakt z firmą Get Friday, której siedziba mieści się w Bagalore w Indiach. Miasto to jest trzecie pod względem wielkości w Indiach. Wilson, chcąc przetestować pracę z pomocą wirtualnych asystentów, wcielił się na kilka dni w klienta firmy Get Friday.
Okazało się, że praca i przekazywanie pewnych działań asystentom przez Internet wiąże się z zachowaniem pewnych zasad. Przede wszystkim, samym asystentom nie wolno jest kontaktować się ze zleceniodawcą przez inne, niż firmowe kanały komunikacji. Wszystkie informacje przekazywane przez klienta wirtualnemu asystentowi podlegają monitoringowi. W firmie Get Friday pracownicy wykonujący zlecenia swoich klientów, nie posiadają z goła żadnych praw pracowniczych. Nie mogą należeć na przykład do związków zawodowych. Samemu Wilsonowi w przeprowadzeniu eksperymentu pomagał asystent Akhil, mający 25 lat.