Turandot w (zbyt) nowoczesnej aranżacji?

Turandot w (zbyt) nowoczesnej aranżacji?

Stało się – długa oczekiwana premiera w końcu miała miejsce. Czego się spodziewaliśmy po duecie Treliński – Kudlicka? Na pewno niezapomnianej scenografii. Treliński już w Traviacie dał wyraz swych artystycznych kierunków. Turandot tylko te kierunki potwierdza. Nie ma w spektaklu tradycyjnej chińskiej baśni, osadzonej kilka wieków temu. Jest coś z nurtu pop. Popkultura wdziera się do tzw. „sztuki wysokiej”. Nie znając wcześniej dzieła, można się poczuć zagubionym. Treliński wrzuca nas w już trwająca akcję. Nie traktowałabym tego jednak jako zarzut – świadomy widz czyta program albo zna dzieło, zanim zacznie je oglądać.

Już od początku uderza obecność chóru nad widownią, po dwóch stronach, a także chór chłopięcy za sceną. Kaskada dźwięków stwarza niesamowity efekt w połączeniu z rewelacyjną grą orkiestry. Niektórzy krytycy zarzucają Trelińskiemu, że sięgnął po chwyty tandetne, którymi żywi się europejski teatr: drag queens, postać jokera z batmana, roznegliżowane panienki czy ciąg białych pomieszczeń umiejscowionych na wirującej scenie.

Moim zdaniem szczytowym i najbardziej emocjonalnym momentem opery jest chwila, gdy Turandot zadaje swoje zagadki, mające na celu doprowadzenie kandydata do porażki, a tym samym do śmierci. W powietrzu czuć napięcie unoszące się między dwiema postaciami. Jest plastycznie, subtelnie, a jednocześnie namiętnie. Z kolei scena śmierci Liu jest chyba najbardziej wzruszającym momentem, gdy łzy same cisną się do oczu. Niesamowite jest poświęcenie młodej dziewczyny, kochającej wielką, nieodwzajemnioną miłością, a następnie złożony jej hołd.

Nie wolno zapomnieć o roli orkiestry, która zagrała absolutnie rewelacyjnie pod batutą dyrygenta Carlo Montanaro, który całą swoją osobą przyciąga uwagę. Momenty, gdy można dostrzec, jak śpiewa razem z chórem, są absolutnie niezapomniane. Dyrygent dostał nie mniejsze brawa od odtwórców głównych ról. Na podobne oklaski zasłużył odtwórca Kalafa – Charles Kim – dzięki mistrzowskiemu wykonaniu arii Nessun Dorma.

Podsumowując, uważam, że Turandot to niezwykłe widowisko, mające mnóstwo mocnych punktów, z każdym kolejnym aktem zaskakujące coraz bardziej. Sam finał opery zapiera dech w piersiach i nie pozwala ochłonąć jeszcze przez kilka godzin po zakończeniu spektaklu.