While Bodies Get Mirrored.

W dniach od 9 marca 2010 roku aż do 30 listopada 2012 roku w Migros Museum für Gegenwartskunst mieszczącym się w Zurychu, prezentowana jest wystawa pt.: „While Bodies Get Mirrored”. Obejmuje ona prace tematyczne dotyczące napiętych relacji, które zachodzą pomiędzy ruchem i przestrzenią. Punktem centralnym całej wystawy jest przedstawienie w pewien sposób wpływu nowoczesnego i jednocześnie ponowoczesnego tańca, jak również samej choreografii, na sztukę współczesną, w różnym jej zakresie.
To nie jedyny temat podejmowany przez wystawę „While Bodies Get Mirrored”. Innym, ważnym aspektem tej ekspozycji jest reprezentacja aktu performatywnego i zapisu ruchu, łącznie ze wszelkimi elementami tanecznymi, które przejawiają się w różnego rodzaju mediach, na przykład w klasycznych fotografiach i nowoczesnych filmach, lub w rzeźbie i nowatorskich instalacjach.
Zwolennicy tańca ponowoczesnego są zdania, że w zasadzie każdy wykonywany przez człowieka ruch jest integralnym elementem tańca i w świetle tego, każda osoba automatycznie staje się tancerzem. Opierając się na tym poglądzie można podać interpretację tańca ponowoczesnego, który z jednej strony jest postrzegany jako moment nawiązania pewnej ciągłości z modernizmem, zaś z drugiej jest ogólnym, ale też wspólnym mianownikiem dla różnych propozycji prezentowanych na tejże wystawie.
Wystawa „While Bodies Get Mirrored” podejmuje ponownie dziedzictwo formalistycznego ujmowania ruchu w tańcu ponowoczesnym, ale też jednocześnie rozwija je w kontekście sztuki współczesnej. Młodzi artyści w ciągu kilku ostatnich lat żywo zaczynają interesować się awangardą pochodzącą z początku XX wieku. Dzieje się to zarówno na płaszczyźnie typowo społecznej, jak i tej formalno-estetycznej. W aspekcie formalno-estetycznym podejmowane jest odwzorowanie migotliwości kształtów prowadzące do końcowego rozkładu złożonych form, sprowadzonych do w miarę prostych wzorów geometrycznych.
Społeczno-polityczną stronę zjawiska jakim jest taniec ponowoczesny i ruch jako taki, postanowiły zbadać artystki pochodzące z Polski i Szwajcarii. Mowa tu o Annie Molskiej urodzonej w 1983 roku, Paulinie Ołowskiej urodzonej w 1976 roku oraz Mai-Thu Perret, będącej równolatką Pauliny Ołowskiej. Prezentują one dosyć specyficzne podejście do tańca i ruchu, które próbuje ustanowić tzw. choreografię społeczną.
Kuratorami wystawy zostali Raphael Gygax oraz Heike Munder. Artystami, którzy prezentują na tej ekspozycji swoje prace są: Anna Molska, Kelly Nipper, Paulina Ołowska, Silke Otto-Knapp, Mai-Thu Perret, Hanna Schwarz, Julian Goethe, Delia Gonzalez, Babette Mangolte, Anetta Mona Chişa & Lucia Tkáčová, Martin Soto Climent, William Forsythe oraz Maya Deren. Dla osób chcących zobaczyć tą szczególną wystawę na pewno cenną będzie informacja, że Migros Museum für Gegenwartskunst mieści się w Zurychu przy Limmatstrasse 270.