Widmowa biblioteka

Projekt „Widmowa biblioteka”, którego autorem jest Paweł Dunin-Wąsowicz, wyrósł z pomysłu polemizowania samego ze sobą wielkiego pisarza Stanisława Lema. Dokonywał on polemiki w 1971 roku i zapisywał ją na kartach zbioru własnych recenzji książkowych. Interesujące jest jednak to, że nie istnieją w rzeczywistości książki i publikacje, o których Lem wspominał w swojej polemice. Opisał on wyłącznie dzieła, które nigdy nie doczekały się spisania i istniały w jego wyobraźni. Jedynym wyjątkiem od tej reguły był zbiór „Doskonała próżnia.” Stanisław Lem znalazł wielu naśladowców swej szalonej idei. Przykładem niech będzie wspominana na samym początku „Widmowa biblioteka”.
W 1997 roku Paweł Dunin-Wąsowicz zdecydował się stworzyć na wzór Lema osobliwy katalog dzieł beletrystycznych. „Widmowa biblioteka” to niezwykle ciekawy, niezwykły przewodnik, który wiedzie po nieistniejących książkach. Autor komentuje w nim rozmaite powieści i eseje, których na próżno możemy szukać w licznych księgarniach. Agnieszka Kurant, artystka związana na stałe z Łodzią, postanowiła zrealizować pomysł Pawła Dunina-Wąsowicza, wcielając „Widmową bibliotekę” w życie.
Dziś „Widmowa biblioteka” to intrygująca instalacja. Stanowi ona wręcz bezprecedensową wizualizację idei, zawartej w tytule projektu. Widmowa biblioteka przeniesiona w rzeczywistość, służy idei wyobrażonego, wirtualnego kapitału intelektualnego. Nadaje ona znaczenie pracy niematerialnej, wartości dodatkowej, własności w kapitalizmie kognitywnym, jak mówią sami organizatorzy instalacji. Warto podkreślić, że obejmuje ona zbiór ponad 400 obiektów – książek, o których pisali tacy twórcy jak Philip K. Dick oraz Jorge Luis Borgess.
Agnieszka Kurant znana jest ze swojego niekonwencjonalnego podejścia do rzeczywistości i fikcji. Nie boi się ona podejmowania wyzwań dotyczących eksperymentów z fikcjonalnością. Już w latach 2002-2003 stworzyła ona wystawę, mającą formę magazynu. Jego zawartość wydrukowano białym tuszem na białym papierze. Taka niewidzialna koncepcja twórczości wspólna jest dla zaprezentowanej w 2004 roku wystawie „Snow Black” w Nowym Jorku. Artystka w projekcie stworzonym przy udziale kompozytora Zbigniewa Karkowskiego, pokusiła się o przedstawienie symfonii niesłyszalnej dla ucha, ponieważ wykonanej przy użyciu podprogowych infradźwięków. W 2008 roku Agnieszka Kurant podjęła współpracę z Krzysztofem Jackowskim – jasnowidzem. Jego przepowiednie posłużyły jej do stworzenia specjalnego wydania gazety „The New York Times” datowanej na 2020 rok. Gazeta przyszłości wywołała ogromne zainteresowanie w świecie sztuki.