Włóczkowa partyzantka.

Idziesz ulicą swojego miasta. Nagle na latarni, pomniku, przystanku autobusowym, ławce w parku widzisz...sweterek? Skarpetkę? Szalik? Skąd się tu wziął?! Czemu ma służyć? Komu chciało się pracowicie dziergać dopasowane ubranko dla mebla miejskiego? To włóczkowa partyzantka, z ang. yarn bombing - włóczkowe graffiti.

Zaczęło się, jak zwykle, w USA gdzie Magda Sayeg bombardowała rodzinne Houston włóczkowymi dziełami sztuki. Szybko druciane i szydełkowe akcje zyskały wielu zwolenników, w większości - zwolenniczek i yarn bombing rozlał się nie tylko po Stanach ale i po całym świecie, nie omijając Polski. A 11 czerwca tego roku obchodzony Światowy Dzień Wełnianej Partyzantki. Z tej okazji warszawska Syrenka zyskała pokrowiec na tarczę - z emblematem Supermana, berliński wagon metra został docieplony włóczkowymi skarpetami na uchwyty, nawet w Maroku miejskie telefony zyskały nowe, błękitne słuchawki.

Najsłynniejszą polską włóczkową partyzantką jest Olek - to pseudonim, pod którym kryje się artystka z Rudy Śląskiej, Agata Oleksiak. Obecnie mieszka w Nowym Jorku, gdzie dokonała kilku spektakularnych "oszydełkowań". Wydziergała wystrój całego mieszkania, z podłogami, ramami na obrazy, telewizorem, nawet sedes otuliła ciepłą wełnianą kołderką. Wall Street też stało się sceną dla jej twórczości, gdy oplotła stojącego tam spiżowego byka - symbol sukcesu i siły nowojorskiej giełdy. Niedawno krakowski Rynek gościł jej oszydełkowany rower.

W polskich miastach zaczynają zawiązywać się partyzanckie grupy szydełkowe. W zeszłym roku zainaugurowała działalność Poznańska Partyzantka Włóczkowa i do dziś ozdabia ukradkiem swoje miasto, m. in. ubierając poznańskie koziołki, stojące pod ratuszem.

Niektórzy twierdzą, że yarn bombing to feministyczna alternatywa dla graffiti. Jest wesoła, kolorowa a przy tym bezpieczna dla murów, zabytków, pomników... Oby nasze miasta rozweselały się od włóczek częściej i na dłużej.